Hüseyn İsaoğlunun həyat fəlsəfəsini, qələmə və torpağa bağlılığını əks etdirən lirik-publisistik üslubda bir hekayə:Gədəbəyin dumanlı dağları o sabah hər zamankından daha vüqarlı görünürdü. Hüseyn müəllim pəncərənin önündə dayanıb uzaqlara, zirvələrə baxırdı. Onun üçün bu dağlar sadəcə coğrafiya deyil, həm də uşaqlığının, saflığının və dürüstlük məktəbinin bünövrəsi idi.
Masasının üzərində ağ vərəqlər və illərin yoldaşı olan qələmi dururdu. O, həmişə deyərdi: "Jurnalistin qələmi xalqın vicdanıdır. Əgər o qələm əyilərsə, həqiqət kor qalar."
Hüseyn müəllim masasına əyləşdi. Bir neçə gün əvvəl kənddə rastlaşdığı yaşlı bir ağsaqqalın sözləri hələ də qulağında idi. O kişi Hüseynin əlini sıxıb demişdi: "Hüseyn, sən bizim səsimizsən. Sən yazanda elə bilirik ki, dərdlərimiz dağların o üzünə çatır." Bu, bir yazıçı və jurnalist üçün ən böyük mükafat idi – etimad.
O, qələmi əlinə aldı. Yazmağa başladığı hər sətirdə Gədəbəyin kəklikotu qoxusu, soyuq bulaqlarının şırıltısı və insanlarının alın təri var idi. Hüseyn müəllim sadəcə hadisələri yazmırdı; o, hadisələrin içindəki insanı, onun ruhunu və mənəviyyatını kağıza köçürürdü.
Birdən otağa gənc bir jurnalist daxil oldu. Şövqlə soruşdu:
— Müəllim, yaxşı yazıçı olmağın sirri nədir?
Hüseyn müəllim gülümsədi, qələmi vərəqin üzərinə qoyub dedi:
— Bax, oğlum, bu qələm yüngül görünə bilər, amma çəkisi bəzən bütün dünyadan ağır olur. Yaxşı yazmaq üçün əvvəlcə yaxşı insan olmalısan. Torpağını sevməlisən. Gədəbəyin daşını sevməyən, onun insanının dərdini duymayan kəs, nə qədər bəlağətli yazsa da, sözü ürəklərə çatmaz. Bizim işimiz aynalıqdır – xalqın güzgüsü olmaqdır.
O gün Hüseyn müəllim axşama qədər yazdı. O yazdıqca dağlar sanki ona pıçıldayırdı. Hər cümləsi bir dastan, hər nöqtəsi bir ömür yolu idi. O, təkcə bir jurnalist kimi məlumat vermirdi, həm də bir yazıçı kimi tarixin yaddaşına qeydlər düşürdü.
Gün batanda vərəqlərə baxdı. Orada bir ömrün hesabatı, bir elin sevgisi və haqqın sönməz işığı parlayırdı. Hüseyn İsaoğlu üçün ən böyük xoşbəxtlik elə bu idi: sözün ləyaqətini qorumaq və zirvələrə layiq bir imza qoymaq.
Anar Abidov,
ehtiyatda olan hərbiçi