Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Somnambula” adlı şeir toplusunun müəllifi, çoxsaylı respublika və beynəlxalq poeziya müsabiqələrinin və festivallarının iştirakçısı və laureatı, şairə Səidə Sübhi olub. Şairə Natəvan şəxsiyyətinin Azərbaycan mədəniyyəti üçün hansı əhəmiyyət daşıdığından, onun yaradıcılığının bu gün nə dərəcədə aktual və maraqlı olduğundan danışıb.
“Natəvan Azərbaycan mədəniyyətinin parlaq simalarından biridir. Onun töhfəsi böyükdür: o, şairə, mesenat və incəsənətin himayədarı olub. O, yaradıcı insanların bir araya gəldiyi “Məclisi-Üns” ədəbi məclisini yaradıb və ona uğurla rəhbərlik edib. Natəvan poeziya ilə yanaşı, xəttatlıqla da məşğul olub, mədəni həyatın inkişafına töhfə verib, istedadlı insanlara dəstək göstərib və ana dilinin inkişafına kömək edib. Müasir Azərbaycan üçün Natəvan mədəni irsin, milli qürurun və qadın gücünün təcəssümüdür.
Natəvan öz dövründə şəxsi yaşantılarını yaradıcılığında əks etdirən azsaylı qadın şairlərdən biridir. O, XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında etiraf xarakterli lirikanın əsasını qoyanlardan biri hesab olunur”, - deyə həmsöhbətimiz qeyd edib.
Onun sözlərinə görə, Natəvanın yaradıcılığı bu gün də maraqlı və aktual olaraq qalır, həmçinin incəsənət adamlarını ilhamlandırır.
“Natəvan dərin hisslər, məhəbbət faciəsi, sosial ədalətsizlik, humanizm, daxili azadlıq haqqında yazıb... Onun yaradıcılığı bu gün də şairləri hisslər haqqında cəsarətlə danışmağa, mədəni kodları yenidən dərk etməyə və nəsillər arasında dialoqu dəstəkləməyə ruhlandırır.
“Natəvanın şeirləri şəxsi yaşantıların zaman çərçivələrinə sığmadığını dərk etməyə kömək edir”, - deyə S.Sübhi vurğulayıb.
Şairə Natəvanın onun üçün sevimli əsərlərindən birinin “Qızılgül” şeiri olduğunu bildirib.
“Bu yaxınlarda Bakıda “İrana Qasımova ilə Poeziya klassikası” layihəsi çərçivəsində Natəvanın yaradıcılığına həsr olunmuş poeziya gecəsi keçirildi və həmin tədbirdə onun şeirləri səsləndirildi. Mən də sevdiyim “Əgərçi xoşdu mənə ətri, həm səfası gülün...” şeirini söylədim. Qəzəl janrında yazılmış bu əsərdə Natəvan Şərq poeziyası üçün ənənəvi olan Qızılgül və Bülbül obrazlarına müraciət edir.
Qızılgül əlçatmaz və ötəri gözəlliyin rəmzidir. Onun tikanları məhəbbətin gətirdiyi ağrını, Bülbül isə sevən, lakin iztirab çəkən insanı təcəssüm etdirir. Şeirdə payızın gəlişi ilə Qızılgülün ləçəklərini itirməsi gözəlliyin solmasının rəmzi kimi təqdim olunur. Əsərin digər hissəsində müəllif aşiq Bülbülün iztirabları fonunda Qızılgülün də taleyinin əvvəlcədən müəyyənləşdiyini və onun məhkumluğunu göstərir. Aşiq Bülbül Qızılgülə heç bir şəkildə kömək edə bilmir. Natəvan isə Qızılgülə rəğbətini ifadə edərək onun gözəl obrazını şeirlə əbədiləşdirir.