ÇIÇƏKLƏRIN YAZILMIŞ TALEYI
Vahid Əziz – 80

Professor Vidadi Orucov Xalq şairi Vahid Əzizdən yazır

Bitdi ömrü çiçəklərin;
Neçələri çələnglərdə,
Ayrı-ayrı ünvanlarda,
Yol gözləyən cavanların
Əllərində, güldanlarda...

Vahid Əzizin bu misralarında çiçəklər artıq sadəcə təbiətin gözəlliyi deyil, həyatın keçici, lakin mənalı şahidinə çevrilir. Hər çiçək bir hekayə daşıyır: sevgi ilə toxunmuş, həsrət ilə titrəyən, ayrılıq və ölümə şahidlik edən. Onların ömrü qısa olsa da, insan duyğularına toxunan təsiri əbədidir.

“Çələnglər”dəki çiçəklər ölümün və vidanın simvoludur, sükutla müşayiət edir, unudulmaz anların şahidi olur. “Güldanlar” isə xatirələrin saxlanıldığı məkanlardır – burda çiçək ölsə də, insan qəlbində izi qalır. Hər bir çiçək bir nəfərin göz yaşını, bir gəncin ümidini, bir ailənin sevincini yada salır.

Şair burada çiçəklərin taleyini insan ömrü ilə paralel aparır. Həyat kimi qısa, lakin mənalı. Bir çiçəyin solması, yerdən qopması, yad ünvanlarda dayanması - həyatın keçiciliyinin və duyğuların əbədiliyinin metaforasıdır. Çiçəyin özü yox olur, amma toxunduğu hisslər - sevgi, həsrət, dua - yaşamağa davam edir.

Ən təsirli nüans isə budur ki, Vahid Əziz çiçəyə yalnız gözəllik kimi baxmır, onu həm də insan ruhunun əksini, qəlbin ən həssas təbəqələrini əks etdirən canlı bir simvol kimi təqdim edir. Hər çiçək bir ömrün, bir sevginin, bir xatirənin sükutlu şahididir. Oxucu anlayır ki, dünyada hər gözəllik fanidir, amma bu gözəlliklə bağlanan hisslər - əbədidir.

Bu bənddə şair həm də bizə göstərir ki, həyatın hər anı qiymətlidir. Bəzən bir çiçəyin taleyində, onun solduğu anda belə, bir insan ömrünün bütün hekayəsi gizlənə bilər. Çiçək ölər, amma iz buraxır; duyğu sönmür, yaşamağa davam edir. Bu, Vahid Əzizin poetikasında həm gözəlliyin faniliyi, həm də hisslərin əbədiliyi arasında qurulmuş incə körpüdür.

Vahid Əzizin poeziyası, təbiət obrazları, çiçəklər, qadın gözəlliyi və romantik duyğular vasitəsilə insan ruhunun incə təbəqələrini əks etdirir. Onun şeirlərində çiçəklər yalnız gözəllik simvolu deyil; onlar ümidin, sevginin, qəm və sükutun, həyatın və ömrün poetik şahidləridir. Fildən güclü ürəklər, sarı çiçəklərin solması, susan sevgilər – bütün bunlar şairin dilində insan ruhunun poetik portretinə çevrilir.

Vahid Əzizin poetik dünyasında hər çiçək, hər baxış və hər söz oxucunu həm hiss etməyə, həm də düşünməyə dəvət edir. O, göstərir ki, əsl gözəllik və əsl qüdrət cismdə deyil, ruhun daşıdığı mənada, sükutda, sevgi və həsrətin əbədiliyindədir.



Vidadi Orucov
pedaqogika elmləri doktoru, professor