ÖLDÜRMƏ! MEYLIN KIMƏDI?
Vahid Əziz – 80

Professor Vidadi Orucov Xalq şairi Vahid Əzizdən yazır

Öldürmə… Meylin kimədi?
Hər şeydən danışan külək
nədənsə eşqimdən danışmadı.
Çiçək susdu… göz isə demədi…

Vahid Əzizin bu misraları eşqin həm incəliyini, həm də çəkilməz dərəcədə ağır ola bilən yükünü ustalıqla göstərir. “Öldürmə!” deyə yüksələn nida yalnız bir yalvarış deyil; sönməkdə olan bir sevginin son nəfəsini qorumaq cəhdi, qəlbin boğula-boğula etdiyi son çağırışdır. “Meylin kimədi?” sualı isə cavab aramaqdan çox, içində parçalanan bir ruhun çıxılmaz pıçıldamasıdır.

Külək – hər sirri daşıyan, hər sözü qaçırıb gətirən o qədim nəfəs – bu dəfə eşqdən danışmır. Sanki kainat bu sevgi qarşısında kar olub, ya da bilərəkdən susur. Çiçək – saf duyğuların rəmzi – dilsizdir. Gözlər – ən sadiq danışanlar – bu dəfə heç nə söyləmir. Hər şey geri çəkilib, bu eşqə səssiz bir məhkumluq, sızıldayan bir tənhalıq qalıb.

Bu dörd misrada Vahid Əziz həm sevgisizliyin fəlsəfəsini, həm də cavabsız eşqin içdən çırpınan iniltilərini canlandırır. Bu dünyada heç bir sərtlik, qəzəb yoxdur – yalnız sükutun dərin ağrısı var. Sükut burada təkcə susma deyil, həm də bir etirafdır:
– Eşq bəzən danışmadığımız qədər acıdır.
– Bəzən ən ağır sözlər deyilməyənlərdir.
– Bəzən ən sadiq sevgi heç səslənməyəndə yaşayır.

Vahid Əziz göstərir ki, bəzən sevginin ən uca dəyəri onun sükutunda gizlidir. Danışmaqdan çox sükut danışır; çünki sükut həqiqəti, kədəri, yoxluğu, hüznü və eşqin ən təmiz formasını qoruyub saxlayır. Sevmək – bəzən qışqırmaq yox, susmaqdır. Bəzən toxunmaq yox, dözməkdir. Bəzən yaşamaq yox, gözləməkdir.

Və bütün bu susqunluqların içində bir həqiqət var:
Sevgi, hətta ağrıdanda belə, xoşbəxtlikdir.



Vidadi Orucov
pPedaqogika elmləri doktoru, professor